
…when you reach the big 4-oh. it’s a total eclipse of the heart! haha! it stops there. sabihin nalang natin na lampas na ng kaunti ang aking butihing asawa sa numerong iyan, kaya ang birthday cake nya..hayan…3 lang ang kandila…for aywabyu! hihi!:) and so…life begins, again!:)

OLD-FASHIONED CHOCOLATE CAKE WITH CREAM CHEESE FROSTING AND TOASTED COCONUTS para sa kaarawan ni Marco noong nakaraang 2 linggo. recipe to follow over at my 1 and only food blog
lahok para sa Litratong Pinoy…NUMERO.
t
he set of photos where this shot is a part of, is the root of all evil…so to speak, of my recent heartache. the pain of losing a whole lot of good photos in the perfect setting, perfect subject is simply heart stabbing, mind wrenching pain!!! i tell ya! needless to say, i was oh so mad and sad the past days because of this and up until today i just can’t get over it. that said, i have decided to head back to Plimoth Plantation which is a trip to…
“the 17th century!where you can smell a pottage cooking inside a colonial house, or watch a traditional Wampanoag dugout boat being made….ask questions from skilled educators and interpreters. Make your textbooks come alive!”

..anyway…back to the photo. to make a long story short…this shot was one of the reasons why my files had to be deleted from the SD card that day. thinking i have already saved them on my hard drive. we went to this kite fest last Sunday for some family fun in the sun.oh it’s such a whole twisted story really.. i have 3 SD cards…all full. my card reader went dead. i moved the photos from the said card through a USB, direct from the camera..for the very first time.my hard drive and external hard drive boinked on me too, losing space to save up files.i saw the photos…all of them in one particular folder! they were really good, if i should add. at least as far as i’ve seen in the few seconds i had to view them before we headed out.needless to say, i was rushing out and it sort of prompted me about the memory not enough to save [even send to recycle bin!] so it asked me if i want some files deleted permanently, and yes you guessed it right…i clicked yes. thinking the files are safe in one folder!!!! d’uh!!!!siguro, i just need to pour this all out by blogging about it…gaya ng ginagawa ko ngayon, para makalimutan ko na ang kaga—lingan ko! hahaha! anyway…napalitan naman ng ibang kasayahan ang lahat ng nangyari…sa pamamagitan nitong araw na ito…that was well spent. with the FAMILY! and well documented. more photos to come!
an entry to Litratong Pinoy…PAMILYA! dapat yatang title nitong post ko na ito, ‘ang sakit, sakit!’ ika nga ni bea alonzo sa isang movie..wahahaha!
…sort of. ang ibon na ito ay parang estranghero sa akin kais naman sa dinami dami ng mga ibong nagliparan sa paligid ng bahay namin, ito ang kauna-unahang nagpakuha ng litrato sa akin! madalas ay di ko sila maabutan…subalit ang isang ito, nilapitan ko pa ng kaunti pero nakisama. naaliw lang ako sa kanya. ang bait eh:)an entry to Litratong Pinoy….ESTRANGHERO.
in memory of my father-in-law, who passed away early this morning…we will miss you, dad!
timing na naman ang tema natin ngayong linggo. May your soul rest in peace, dad. We love you!An entry to Litratong Pinoy..BULAKLAK.

Kabilin bilinan sa kanya…laging itali ang strap ng Wii remote. Ang tanong…ginagawa ba? Hindi!:( acting lang yang kuha na yan…haha!
Lahok para sa Litratong Pinoy—NAKATALI.
…marahil ang tanong ninyo ngayon ay…ano ang ginagawa ng pagmumukha ng anak ko dito sa temang ito? simple! isa sa mga disadvantage ng pagiging self-proclaimed mommyrazzi ay ang katotohanang ang mga anak natin ay sawang sawa nang naririnig ang pangalan nila para lamang makunan sila ng larawan. maya maya, paulit ulit. smile, look…ayaw na ayaw na nilang marinig yang mga katagang yan! hindi ba totoo? as in!!! kaya naman ang picture na ito ay nagbigay ng kaligayahan sa akin, dahil paminsan minsan sinuswerte ako na para bagang may instant SWITCH ON ang mga anak ko at bigla nalang silang makikisama sa kanilang mommy, and i get to capture these precious moments…so to speak. sarap ng pakiramdam!…pero may isa pa akong lahok! eto ang aking paboritong gadget ever! ang aking ever reliable Iphone…
…isang pindot lamang dito, kung saan saan na ako nakakarating! mapa umaga pag gising…sa gabi, bago matulog…maging sa gitna ng gabi kapag ako ay nagising, kinakapa ko ito sa ilalim ng unan ko at ..hello! PINDOT ulit! hehe!lahok para sa Litratong Pinoy…PINDOT/SWITCH!
…why did i say semi-homemade? see, i made the wrap myself from scratch with a crepe recipe and so was the dressing… this was the exact instructions that my dear neighbor Stel gave me. and the truth is, and it’s a hundred percent true, mind you…is that the lumpiang hubad-filling was made by her.nagsoli lamang ako ng mga librong hiniram ko sa kanya kahapon, at eto pa ang kapalit! kung hindi ka ba naman talgang sinuswerte, hindi ba? nanghiram na ng libro, na libre pa po ako! saan? sa pagluluto ng hapunan! nyehehehe! hindi lang yun! at ang sarap pa! o devah! no joke! tunay na tunay! ang sarap talga ng kain namin kagabi! eh, bagay pala itong lumpia sa wine-wine! lalo pang sumarap! mwahahaha!thanks again neybur!!!:) at kung mayroon mang mas totoo sa mga minutong ito, ay ang katotohanang hindi na ako makapag-hintay pa na kainin ang natirang lumpia para sa aking pananghalian ngayon na! kaya maiwan ko na muna kayo!!!:)
lahok para sa Litratong Pinoy, na may temang…TOTOO/TUNAY/TRUTH.

…hindi nga ba’t plastic ang mga takip na iyan? sa kawalan ng entry, heto ang kinabagsakan ko, hehe
but there’s more!

paborito ng mga bata…baby bottle pop. gawa rin sa plastic ang bote nito hindi ba?An entry to Litratong Pinoy, na may temang PLASTIC.

…o sige nga, ano ang kakaiba sa larawang ito?
an entry to Litratong Pinoy: HIBLA/Strings